Խրամատի ցուրտ հողը դեռ չէր հասցրել տաքանալ արևից, երբ լուրը տարածվեց՝ զինվորին գտել են խրամատում։ Վեց ամիս ծառայած երիտասարդ էր։ Կես տարի. թվացյալ կարճ ժամանակ, բայց բանակում դա մի ամբողջ կյանք է․ առաջին վախերը, առաջին գիշերային հերթապահությունները, առաջին անգամ, երբ լռությունը սկսում է ճնշել ականջները։
Այս պատմության մեջ ամենածանրն այն է, որ խոսքը պարզապես մահվան մասին չէ։ Խոսքը անավարտ նախադասությունների մասին է։ Չհասցրած զանգ մորը։ Չգրված հաղորդագրություն ընկերոջը։ Չապրած ապագա։
Ըստ նախնական տեղեկությունների՝ զինվորը հայտնաբերվել է խրամատում՝ առանց կյանքի նշանների։ Տարածքը ծառայողական է եղել, արտաքին միջամտության ակնհայտ հետքեր չեն արձանագրվել։ Բայց հենց այստեղ է սկսվում ամենաբարդ մասը․ երբ փաստերը լռում են, սկսում են խոսել վարկածները։
Քննվում են մի քանի ուղղություններ։ Մեկը՝ դժբախտ պատահար։ Զինվորական ծառայությունը մեխանիկական գործողությունների շարք չէ․ զենք, դիրք, հերթափոխ, մշտական լարվածություն։ Մի սխալ շարժում, մի վայրկյան շեղում՝ և հետևանքները կարող են անդառնալի լինել։ Սակայն հարց է ծագում․ իսկ ինչո՞ւ հենց խրամատում, հերթապահության ժամանակ։
Մյուս վարկածը՝ առողջական խնդիր։ Երիտասարդ օրգանիզմ, որը թվում է անխոցելի, երբեմն առաջինն է հանձնվում ճնշմանը։ Անքուն գիշերներ, սառնամանիք, սթրես, ներքին լարվածություն։ Բայց այստեղ էլ կա ծանր լռություն․ արդյոք եղել են նախանշաններ, որոնք չեն նկատվել կամ չեն գնահատվել։
Եվ կա ամենացավոտ, ամենաբարդ ուղղությունը, որի մասին բոլորը մտածում են, բայց քչերն են բարձրաձայնում։ Երբեմն բանակում լռությունն ավելի ծանր է, քան կրակոցը։ Երբ զինվորը մնում է իր մտքերի հետ՝ խրամատի նեղ տարածքում, երկնքի և հողի միջև։ Քննությունը փորձում է պարզել՝ եղել են արդյոք հոգեբանական ճնշման, ներքին կոնֆլիկտների կամ ծառայողական հարաբերությունների խնդիրներ։ Ոչ մեղադրելու համար, այլ հասկանալու։ Որպեսզի հաջորդ անգամ ուշ չլինի։
Այս պատմության ֆոնին մի հարց անընդհատ վերադառնում է․ վեց ամիս ծառայած տղան արդեն հասցրել էր անցնել ադապտացիայի փուլը, թե՞ դեռ պայքարում էր բանակային իրականության հետ։ Առաջին ամիսները միշտ ամենածանրն են։ Տունը հեռու է, ժամանակը՝ դանդաղ, իսկ պատասխանատվությունը՝ ծանր։
Քննիչ մարմինները շարունակում են աշխատանքը։ Նշանակվել են փորձաքննություններ, հարցաքննվում են ծառայակիցները, ուսումնասիրվում են ծառայողական գրառումները։ Ամեն մանրուք կարող է դառնալ բանալի։ Բայց մինչ փաստաթղթերը կխոսեն, մի ամբողջ ընտանիք արդեն ապրում է անդառնալի կորստի մեջ։
Այս լուրը հերթական թվի չի վերածվի միայն այն դեպքում, եթե դրանից հետևություններ արվեն։ Բանակը միայն դիրքեր ու հրամաններ չէ։ Դա երիտասարդ կյանքերի խաչմերուկ է, որտեղ սխալը չի ներում, իսկ անուշադրությունը կարող է ճակատագրական լինել։
Խրամատում գտնված զինվորի պատմությունը դեռ ավարտ չունի։ Այն կավարտվի միայն այն ժամանակ, երբ պարզվի ճշմարտությունը՝ ինչ էլ որ այն լինի։ Իսկ մինչ այդ մնում է լռությունը։ Ծանր, սեղմող լռություն, որը հիշեցնում է՝ յուրաքանչյուր նման լուրի հետևում ոչ թե վերնագիր է, այլ մարդ։